|
|
Het thema was deze keer “Leven zo je bent” Aanwezig waren 16 mensen. Er was beschuit met muisjes in allerlei kleuren. Inleiding (Nora): Leven zo je bent... Dit moest eigenlijk voldoende zijn. Doch jullie zijn gewend aan een babbeltje vooraf waarmee het ijs gebroken wordt, en dat tevens dient als een lijn waaraan we ons vast kunnen houden, om zo niet in ieders eigen verhaal te blijven steken. Je eigen verhaal is natuurlijk wel belangrijk. Ik zou het willen zien in het grote geheel. In “het grote leven” Wat doen we hier anders op aarde? Het leven van de ander en jezelf zuur maken? Jezelf verschuilen achter pijntjes, achter ziektes, achter je fantasieën, achter je anders zijn? ‘Het grote leven’ is méér... Als een kindje geboren wordt is er nog van alles mogelijk. Vroeger werden de kinderen ingebakerd, konden zij letterlijk en figuurlijk geen kant heen. Nu is dat wel anders, en wat is het gevolg? Velen weten geen raad met hun vrijheid. Die vrijheid moet geleerd worden, ofwel anders ervaren leren worden. Wat wil ik eigenlijk zeggen? We zien dat veel mensen mooier / gezonder kunnen groeien. Dan bedoel ik niet in de eerste plaats lichamelijk. De geest van de mens is meer, maar we moeten het doen mèt ons lichaam. De vraag is: hoe gaan we er mee om? Hoe gaan we met elkaar om? Een nieuw leven geeft ook verantwoording. We kunnen het in een hoek trappen / vertrappen. Ik vergelijk het vaak met een tuin, of een plant op de vensterbank. Soms zie je een plant droevig wegkwijnen. Hij staat dan op een verkeerde plaats. Geef je deze een betere plek en wat water, dan fleurt hij helemaal op. Laat je hem staan waar hij staat, dan legt hij het loodje. Ook een plant heeft deel aan ‘het grote leven.’ Wij mensen kunnen nog veel meer. We kunnen onze naaste vertrappen, maar ook de ruimte geven zichzelf te zijn. Wij hoeven niet te denken voor de ander. Wij mogen wel de ruimte geven, of de ander een plek geven waar die zichzelf kan zijn. Mits er niet gekwetst wordt, niet vertrapt wordt. We hoeven niet alles van de ander te accepteren; daarover praten kan voor ons mensen best moeilijk zijn. Dat is dan de ervaring die we op mogen doen. Ik wil jullie een sprookje vertellen (We blijven toch altijd een beetje kind, en met sprookjes kan je veel vertellen) Het is naar aanleiding van het sprookje van Doornroosje. Er was eens 100 jaar geleden een heel klein begin. Wie zag er wat in? Wat moest men ermee? Te veel kinderen, hoezo? Waar bemoeit men zich mee? Het condoom? Wat wilden zij bereiken? Is toch nergens voor nodig? Kon ze wel wat doen? En waarom? Altijd maar afkammen. Nooit jezelf mogen zijn... Niet uit mogen groeien tot wat er in jou zit. Waarom zoveel energie verspillen? Zoveel tegenwerking. Mooi in het rijtje blijven lopen, dan is er niets aan de hand. Maar deelname aan het grote leven gaat dan kapot. Maar goed, dat kleine begin was er. En... er was geroezemoes om dat kleine nieuwe begin. Als zij, dat kleine nieuwe begin, heel goed luisterde en zou kijken, zou ze de kracht van DE ZON zien, prachtig, stralend en warm... die zei: “Kom, ik zal je verwarmen zodat jij je prettig voelt en kracht krijgt, toe maar, vertrouw daar maar op.” Ook was er de kracht van STERKTE die zei: “Ik moedig je aan, je kunt het, je zult steeds verder groeien.” Daar kwam de kracht van LEVENSBEHOEFTE. “Steeds zal je mij op je weg vinden, waar je ook gaat. Geef mij een kans.” Nu stond de kracht van PLAATS heel dichtbij: “Als je aan mij denkt, weet dat er voor jou een plaats is waar je veilig kan zijn en waar je je thuis kunt voelen.” Gelijk was er RUIMTE . “Ja mìj heb je nodig, neem genoeg van mij, zoveel als je kan, en geef me door aan hen die naast je staan.” Op dat moment was er de kracht van VERBINDING: “Weet je, klein begin, er zijn nog meer kleine beginnetjes, hier heb je koorden, daarmee kan je ze vinden en hen vasthouden.” “Ja,” zei de kracht van OPENHEID, “Daar heb je mij voor nodig, denk vaak aan mij. Ik zal er zijn.” De kracht van OP EIGEN BENEN STAAN kwam naar voren. “Zo, klein begin, je hebt al heel veel, maar vergeet niet dat ook ik er ben voor jou.” Het kleine begin werd toch wat wakker. Na zoveel aanmoedigingen... “Ik ben er ook nog...” De kracht van CREATIVITEIT. “Met mij doe je heel veel dingen met plezier.” DE NATUURVRIEND mag niet ontbreken. “Ik geef je respect voor alles om je heen.” “Ik sta al een tijd te wachten. De kracht van NAAM ben ik. Jou, klein begin, noemen we NVSH. Die naam zal je naar je doel geleiden.” Opeens... een heleboel gedonder en gerommel! Alles stuift opzij. “Potverdorie potverdorie. Waarom ben ik niet uitgenodigd. Waarom mag ik er niet bij zijn?” “Ik,” de kracht van WAT HEB JE ERAAN spreekt. “Voor mij hoef je niet, jij zult het niet redden, ze zullen je niet horen, ze zullen alleen profiteren van je. Dus waarom zou je er aan beginnen?” Ja, het kleine begin werd nu even stil, verlamd van schrik. Er was zoveel beloofd! Wat nu? Terug naar binnen, blijven slapen, doen of je gek bent? Stilte, stilte, stilte... Alles leek wel dood. Geen beweging meer... Toch, er kwam nóg iemand aan... Daar verscheen de kracht van EIGENWIJSHEID met kracht en liefde... Heel ver had zij zich, heel wetend, achteraf gehouden. Nu sprak zij: “Op je pad is veel tegenslag geweest. Veel mensen hebben je niet begrepen. Ja, toen ze van je konden profiteren waren er velen die aan je rokken hingen. Vergeet niet dat jouw kracht zit in het wakker houden van mensen. Daarop kan je vertrouwen. Daarmee krijgt alles weer kleur. Zelf moet je je ogen open houden en je oren laten horen. En je hart laten spreken.” Ze had het allemaal heel diep in de schrik wel gehoord. Wakker zou ze willen worden. Wie of wat zou haar wakker maken, en wakker houden? De jeugd, de verdrukten?? De - noem maar op? Daar verschenen ze weer, achter elkaar: EIGENWIJSHEID NAAM DE NATUURVRIEND CREATIVITEIT OP EIGEN BENEN STAAN OPENHEID VERBINDING RUIMTE PLAATS LEVENSBEHOEFTE STERKTE DE ZON Allemaal zitten zij in ons. Geef hen een kans. Daar is ‘het grote leven.’ Daar mag je zijn met al je wensen. Maak er een groot feest van, nodig iedereen maar uit. Luister en kijk. En zo gebeurde. Iedereen werd uitgenodigd, zelfs WAT HEB JE ERAAN. Het kleine begin was nu sterk genoeg om zich van haar niet lam te laten schrikken, want ieder was jong en sterk om haar heen. Ze kon het voortaan zelf. Tot zover Nora. Er werden wat herinneringen opgehaald over de belevenissen van de NVSH. Vroeger was er meer een groepsgevoel. Nu ben je meer een eenling. Binnen je eigen relatie is het al moeilijk. Je mist het gemeenschappelijke lijntje. Je kocht de pil bij de NVSH. Niet bij je huisarts, sociale controle... NVSH heeft hier toch veel baanbrekend werk gedaan. Jeugd is in veel gevallen niet gezond bezig met seks. Aan de ene kant preuts, aan de andere kant groepsseks. Wat soms eerst uitdagen is en later niet meer willen. Jeugd is aan het zoeken... Dansfestijnen... Vroeger was de NVSH een bindmiddel en gaf oplossingen. HVSH wil niemand in een hokje plaatsen. We hebben vrijheid gevonden. De kunst is het die te behouden. De ander gunnen dat die er mag zijn zo die is. (Vandaar beschuit met muisjes in allerlei kleuren.) NVSH is niet echt aangesloten bij deze tijd. Wat is het imagoprobleem? Veel mensen onder de 40 kent de NVSH niet meer. Veel andere verenigingen lopen evengoed leeg. Er is veel kritiek met de mond. Alles en iedereen doet het verkeerd. Maar oplossingen aanreiken en handelen: ho maar. Wie doet er wat aan? Een positieve opmerking deed ons heel goed. In een opleidingscursus die tegenwoordig gegeven wordt, wordt thans juist niet wat fout gaat benadrukt, maar ‘wat gaat er goed.’ Waarom gaat het verkeerd, wat kunnen we er aan doen om het beter te doen. Het leven is een KUNST. Kunstenaars kunnen dit prachtig in beelden weergeven. Zo laat een van onze kunstenaars weten dat zij verschillende kunstenaars vanuit de leden van KZ0D / CASA TODAY bijeen hebben laten komen en er een grote stamppot van hebben gemaakt. (tentoonstelling t/m 20 november 2005 te bezichtigen in DE WAAG, Spaarne 30 te Haarlem) Het leven is dus een kunst. We bewegen ons er allen in. Het is een tijd van consumeren. NVSH geeft een ruimte, schept mogelijkheden. Karakter wordt door de leiding bepaald. Wel in de geest van de NVSH. De beperking zit niet in het niet willen, maar in het niet kúnnen. De mens is beperkt, het aantal vrijwilligers is beperkt. Ervaringen van een bezoeker: Er worden hier geen vragen gesteld als ‘waar kom je vandaan, wie ben je,’ enz. Ook niet achter je rug. Ik voel me hier veilig, een vrij mens. Van de gesprekken op de soosbijeenkomsten leer ik veel. Ik krijg er bevestiging. Vrijheid is niet dat alles zomaar kan en mag. Vrijheid heeft ook een verantwoordelijkheid. Kunnen we die wel aan? In de krant staat vermeld dat opvoeders kun kroost niet leren omgaan met geld. Waar later grote schulden en ellende door ontstaat. Vroeger kregen wij 1 dubbeltje zakgeld en daar mocht je zelf iets van kopen. Als je 4 dubbeltjes had gespaard kreeg je er eentje bij. Wat te denken over hoe opvoeders de jeugd leert omgaan met seks. Dit lijkt ons nog veel belangrijker. NVSH staat voor mooi omgaan met seksualiteit. Geen stiekem gedoe. Elkaar recht in de ogen kunnen kijken, en elkaar de eigen geaardheid gunnen zonder de ander te kwetsen. We kunnen elkaar nog heel veel laten ervaren. Laat de NVSH daar een middel voor zijn. Tot slot. Deze 9 maanden zijn nu voorbij, maar niet zonder vrucht af te werpen. Iedere vrijdag is Nora vanaf 11.00 tot 18.00 uur aanwezig in de Ripperdastraat 11 te Haarlem. Uitgezonderd de 3de vrijdag van de maand, die is voor de I.S. Bezoekers hebben dan de mogelijkheid om kennis met de NVSH te maken. Met een praatje. Er kunnen eventueel wat klusjes gedaan worden. Of ideeën uitgewisseld, noem maar op. U en jij zijn er van harte welkom om dit nieuwe leven mee in stand te houden en te doen groeien. Groet, Nora Laat eens iets van je horen. Email: info@nvsh-haarlem.nl Opgemaakt door Nora de Wijn. Zegt het voort |
|